1500 convivium
en todo o mundo
Home » » Porco Celta

Porco Celta

O aspecto xeral do tipo do Porco Celta, o desenvolvemento do seu esqueleto e a lonxitude dos seus membros, demostran as súas aptitudes para a marcha, para proporcionarse directamente a alimentación. Desde tempos inmemoriais en Galicia os Porcos Celtas campaban polos restrollos pastoreando, e alimentándose de recursos naturais estacionais como landras, castañas e brotes vexetais dos extensos e ricos bosques autóctonos galegos.



Caracterízase por ser bo andador, de notable rusticidad, posúe excelente apetito e é pouco esixente na clase de alimentación; a calidade da carne é inmellorable e rende en maior cantidade que noutras razas graxas; o touciño é máis abundante e espeso, pero máis firme, de superior calidade e de fácil conservación.

Nas últimas décadas a despoboamento rural, coa consecuente falta de man de obra e abandono das terras, xunto coa intensificación dos sistemas produtivos en busca de maiores rendementos das explotacións, fixeron que en Galicia extinguísese case totalmente o hábito do pastoreo porcino, en especial coa raza Celta que foi cruzada con razas foráneas, máis selectas e con maiores rendementos cárnicos, ou substituída por estas, poñendo en perigo a conservación dá única raza porcina autóctona galega.

As especiais características de rusticidad da raza porcina celta que lle permiten unha perfecta adaptación ás condicións de hábitat dos bosques autóctonos galegos, cargados de peculiaridades orográficas e climáticas, fan que estes animais poidan explotarse totalmente en réxime extensivo, obtendo deles uns produtos de calidade excepcional, moi demandados actualmente. Este sistema de explotación fai ademais a esta raza colaboradora no mantemento e control da biomasa vexetal e o embelecemento do contorno paisaxístico, que unido aos seus peculiares características morfológicas, ás súas calidades reprodutivas e á calidade organoléptica dos seus produtos, fan que se lle deba prestar especial atención de modo que se garanta a súa recuperación e conservación.



Produción

Área histórica de produción

O conxunto racial porcino descrito por Sanson como raza Celta (Sus Celticus) coñecida en España como Galega ou Celta; corresponde ao porco doméstico descendente da especie salvaxe "Sus Scrofa ferus" e responde ao morfotipo de sistema óseo e muscular moi desenvolvido, membros alongados, de cabeza forte, longa e carnosa; orellas moi pendentes e anchas, fuciño deprimido, coa cara ancha, pel grosa e poboada de porcas abundantes; e tronco moi longo pero [aplanado] co dorso en carpa, [grupa] caída e cola xeralmente enroscada e longa.

A raza Celta, era antigamente una das máis importantes de España ata mediados do século pasado, sendo a única raza porcina autóctona galega, sufrindo unha redución no número de animais censados debido a introdución de razas foráneas cos maiores índices de produtividade, que estivo a piques de facela desaparecer. Coa iniciativa da Administración Pública e que posterior fundación da Asociación de [Criadores] de Gando Porcino Celta (ASOPORCEL), conseguiuse deter e investir o proceso de extinción mediante a creación de núcleos xenéticos estables e a recuperación dunha incipiente cabana privada.

Actualmente a raza Celta atópase incluída no Catálogo Oficial de Razas de Gando de España como raza autóctona española de protección especial ou en perigo de extinción polo Real Decreto 1682/1997 del 7 de Novembro.

I. Hai que diferenciar tres ecotipos ou variedades dentro da raza porcina celta, de similar morfotipo e de distinta capa:

VARIEDADE SANTIAGUESA: Situada desde Santiago cara ao sur de Galicia ata a fronteira con Portugal é de capa branca . Este ecotipo posúe pel branca de cor rosada cuberta de abundantes porcas, longas e fortes.

VARIEDADE BARCINA: pintada con lunares de cor pizarroso

VARIEDADE CARBALLINA: Sitúase na comarca de Carballo (A Coruña) e arredores. Hoxe esténdese cara a outras zonas. O sistema óseo e muscular é similar ao da variedade Santiaguesa, pero a capa pintada de negro forte brillante que, en ocasións, chega a cubrir case todo o corpo. Tamén existen exemplares con manchas de cor cobrizo.

A Asociación de Gando Porcino Celta (ASOPORCEL), entre outros obxectivos, ten o de preservar a raza nas súas mellores condicións de pureza, vixiando as súas cruces, para poder legar este patrimonio xenético ás xeracións vindeiras.

Repercusións sociais e económicas

A finalidade deste proxecto é a preservación desta raza porcina galega como un patrimonio xenético que se poida transmitir no seu mellor estado a xeracións vindeiras. Paralelamente téntase orientar a súa produción baseándose nas calidades que achega este porco á calidade da carne.

Antigamente esta raza era a única que campeaba polos distintos lugares de Galicia e os máis vellos destes lugares aínda lembran as súas boas calidades. Foi entre uns cuantos románticos onde se mantivo a raza sen contaminacións xenéticas foráneas, nalgúns redutos da Galicia inédita.

Agora mesmo o perfil do criador é o dunha persoa que non se dedica á porcicultura como actividade principal, senón como unha alternativa á renda agraria e ao aproveitamento do campo en zonas infrautilizadas, polo que se pretende tamén que estas actividades axuden nas liñas de actuación para evitar o abandono do campo.

Polas súas características organolépticas esta raza é moi apreciada polo consumidor exquisito, xa que presenta uns produtos resultantes da canle dun gran valor comercial pola jugosidad que lle achega o veteado que lle caracteriza e pola composición dos ácidos graxos.

Na actualidade esta raza está a gozar dun proceso de recuperación no censo e no aprecio popular tanto polas subvencións que perciben os criadores por participar no programa de recuperación , o cal é moi importante como un incremento na renda agraria, como polas calidades que presenta cara a un mercado, cada día máis competitivo, no que o consumidor máis esixente demanda produtos da máis alta calidade, e é aí onde se cre que pode ter o seu sitio a raza porcina celta.


Modelo de produción

O sistema de produción que se realiza coa raza Porco Celta é en extensivo, os porcos campean ao aire libre aproveitando os recursos que achega a leira onde se atopan, comendo brotes vexetais, froitos (en Galicia, sobre todo castaña e algunha landra de carballo), pasto, raíces e tubérculos, pequenos animais que poidan atopar no seu camiño, como roedores e algúns invertebrados. Nalgunha leira, polas características da mesma, hai que suplementarles a alimentación, engadíndolle alimentos de horta como remolacha, patacas, nabos e mestura de cereais non modificados xeneticamente.

É imprescindible que na leira haxa abundancia de auga.

O tronco celta procedería do cruzamento Os seus Scrofa Ferus co Subgénero Striatosus. A agrupación racial celtica estendeuse en maior ou menor medida polo Norte e Noroeste de España dando lugar a distintas razas, hoxe máis ou menos cruzadas como o porco chato de Vitoria, o Grupo Pirenaico de Aragón, o Vich Catalán, o Molinés de Guadalaxara, o Lermeño de Burgos, o Alistano de Zamora, a Galega ou Celta, e outras tamén por Centroeuropa e Portugal.

Referencias históricas

A raza Celta era a máis importante en Galicia ata comezos deste século, sufrindo a partir de entón unha continua redución censal ocasionada pola importación de razas exóticas e polo cruzamiento con estas; así no ano 1.951 tan só un 14% do total era de raza celta para chegar posteriormente a case a desaparición no territorio nacional. Na actualidade está incluída no Catálogo Oficial de Razas de Gando de España como raza autóctona española de protección especial ou en perigo de extinción polo Real Decreto 1682/1997 do 7 de novembro, polo que se traballa arduamente na recuperación do seu censo desde a Asociación de Criadores de Gando Porcino Celta e co apoio da Consellería do Medio Rural , que publicou no D.Ou.G.A. do 23 de outubro de 2000 o Libro Xenealóxico da Raza Porcina Celta.



SHARE

About Leonor Lorenzo

0 comentarios :

Publicar un comentario